| تبليغات | X |
جهان را بنگر سراسر که به رخت رخوت خواب خراب خود .
از خویش بیگانه است .
و ما را بنگر . بیدار . که هیئتداران غم خویشیم
خشم اگین و پرخاشگر . از اندوه تلخ خویش پاسداری می کنیم نگه بان عبوس رنج خویشیم
تا از قاب سیاه وظیفه ای که بر گرد آن کشیده ایم خطا نکند .
وجهان را بنگر . جهان را در رخوت معصومانه ی خواب خویش
که از خویش چه بیگانه است
ماه می گذرد و در انتهای مدار سردش ما مانده ایم و
روز نمی آید ...
بله ..
از اندوه تلخ خویش پاسداری می کنیم . نه دوری ... و نگهبان عبوس رنج خویش هستیم نه پرستار
جهان از خویش بیگانه است . چون ما از خود . چون ما از دیگران. چون دیگران از ما و چون همه از همه
و ماه میگذرد و خورشید می دمد از دم گرم بیمار گونه اش و ما مانده ایم و روزی که به انتظار آنیم .نمی آید . و هیچ گاه نخواهیم دانست که آن روز همین امروز است و فردا و روزهای دیگر . چون ما را با انتظار در آمیخته اند و به چشمانمان آموخته اند که تنها معجزه را باور کنیم و نیاموخته اند که معجزه چیز کمیابی نیست . شاید همین نگاه . شاده قطره های باران یا بوی ناب یاس پس از باران ...
باید شنید و دید لحظه های خارق العاده ی زندگی را و معجزه ی جز به جز انسانها را ....
انسانهایی که از خود گمگشته اند و اگر بر آنها بخوانی گویند:
زندگی کجاست و زیبایی
که آواز آشنای تو چنین دوری نماید ؟
و اگر بگویی در ذره ذره جان تو ... در جست و جوی ابد می ایستند چون سفری بی انجام . بی لحظه ای نگاه . بی درنگی در خود . و این را نام میدهند " زیستن " باز یه انتظار معجزه ای یا فریاد معجزه واری که : << معجزه کن . که تنها معجزه کار توست >>
بی لحظه ای نگاه . بی درنگی در خود ...
و این را نام می دهند " زیستن "
( بر گرفته از یک نامه که برایم بسیار الهام بخش بود )
اما من باز هم حسودی می کنمبه تک تک دانش آموزانت که هر روز با تمام وجود سعی می کنی که بهتر بفهمند درسهایشان را ...
من حسودی می کنم به آینه ای که هر روز خودت رو توی اون میبینی ... به دستگیره ی در که لمسش می کنی ... به آسمان ... وقتی از خواب بیدار میشی و امیدوارانه بهش نگاه میکنی .
من حسودی میکنم ....
به خورشید که از صبح تا شب تو رو میبینه ...
حتی به نسیم که هر روز موهاتو نوازش میکنه
به همه ی درختهایی که از کنارشون رد می شی .. آخه اونا می تونن عطر بودنت رو استشمام کنن ...
بگذار همه به این حسادت بچه گانه ی من بخندند ...
اما من باز هم حسادت می کنم ... !
تو چرا جوشیدی ؟
این کویر لایق باغ نبود
تو چرا روئیدی؟
دل من سوخته از غم
تو برو
روح من مانده در انکار
تو نمان
لب من خوانده به تردید
تو نخوان
تو اگر مقدور است
بال بگشای و برو
مثل من ساده ی من !
خبر از عشق نگیر
مثل من ساده نباش
مثل من ساده نمیر !
بر گرفته از کتاب ( حس نابالغ پرواز ) سروده ی آقای بلالی
امیدوارم این شاعر عزیز هر جا که هستن موفق باشن ...
اگر راه می روم .. اگر نفس میکشم ...اگر پلک می زنم ... و اگر گاهی اوقات رویا پردازی می کنم ...
فقط به خاطر توست ! به خاطر گرمی صدایت و به خاطر آن دو دشت بی انتهای قهوه ای که معصومانه می نگرنند . و بی خواهش .
به خاطر وجود عزیزی که هست .. فقط بودنت کافیست .. تا من به زندگی .. به آینده و به خودم امیدوار باشم ..
بمان...
برایم عاشقانه بمان !!!
خیلی برام مهمه که جواب سوال زیر رو بدین
آخه دارم این سوال رو از همه می پرسم ( حتی از راننده تاکسی که با تعجب نگام کرد !!!)
می خوام به یه نتیجه برسم
امیدوارم که همکاری لازم رو بفرمایید
به نظر شما دچار یعنی چی ؟
از همه ممنونم
من می دانم که در پس چشمهایی معصوم و بی گناه و در اعماق قلبی پاک
چه نهفته که اینچنین او را آشفته و من را بی قرار می سازد !!!
نمیدونم شاعر شعر زیر کی هست .. ؟
ولی این شعر چنان رمانتیکانه احساس منو از زبون خودش بیان می کنه که نتونستم ازش بگذرم و اینجا نذارمش ...
امیدوارم که این شاعر عزیز هر جا که هست شاد و موفق و سربلند باشن ...
اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است دنیا برای از تو نوشتن کم است
اکسیر من نه اینکه مرا شعر تازه نیست من از تو می نویسم و این کیمیا کم است
سر شارم از خیال ولی این کفاف نیست در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است
گاهی تو را کنار خود احساس می کنم اما چقدر دلخوشی خواب ها کم است
خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست آیا هنوز آمدنت را بها کم است؟؟؟
باد آمد وهیچ کس نفهمید احساس دست نوازشگر را
و قاصدکهایی که دستشان خالی ماند از پیغامی یا
...باد آمد و باز هیچ کس پنجره اش را نگشود
برای رایحه خوش بهار نارنج ، انگارآدمکها مرده بودند
باد رفت و با خود برد خیسی نگاهی منتظر را و
ترنم ترانه ای ناخوانده را وخاطره پرواز را
وهیچ کس نشنید
ترازدی معصومانه اقاقی ها راباد
آمدندیدند
احساس را ،نفهمیدند
رایحه بهار نارنج را و نشنیدند ...ای همیشه احساس!
لحظه ای از بودنت را به بهانه ی عاشق شدنم بر من ببخش
تا در بوستان یادت
دیگر خاطر ای نباشد از پرپر شدن
این همه نفس های خیال توست
که ریه های خاطراتم را پر می کند
و طنینی از نورانیتت که تا عمق وجودم جاریست
می دانم که می دانی
که این آماج بودن توست که حتی در پاییز بهار می کند
و این...
تمنای دیدن توست که قلبم را وادار به تپیدن
اينك برخيز و ببين آسمان منتظر است كه
پرواز تو را به جاودانگي رنگ نيلي اش در تن خود حس كند
بيدار شو و ببين آسمان بزرگ در زير بالهاي توبه نرمي نفس گرم عشق با پرهاي تو عجين مي شود
آرامش در جنبش پرهاي تو همان حقيقتي است كه بايد آن را باور كني
آرامشي ملكوتي به واسطه لطف خدا به تو هديه شده از بند وابستگي رها شو و ببين كه همه تاريكي ها ناپديد
خواهند شد
جاودانه و مهربان رقص نيلوفر را روي بركه به تماشا بنشينتا از اسارت ذهن تو پراكنده شود
شاهد باش در لحظه اي كه پر مهر به همه مي انديشييك قطره ي شبنم از هوابه سرور و شادماني بر
روي بال كوچك تو خواهد شكفت و خواهي ديد تصوير طناز گل كوچك را كه در لحظه اي آفتابي به تو انديشيده
و عشق و سلام را به تشنگي چشمانت هديه داده
محبت مرزي ندارد از شادي لبريز شو آسمان منتظر است كه به سمت او پرواز كني تو آرزوهاي بزرگي داري
مهرت را نثار همه كن از عشق سيراب شو كه عشق همان خدا ست و خدا را در كنارت احساس كن
حقيقت دوستي و شادماني سفري ست كه تو بايد آن را به سوي خدا بي منت و تنها پرواز كني
وقتي خدا را ديدي او تو را خواهد گفت چه رايحه ي دلنوازي در مسير مهرورزيت در پهنه ي آسمان دل دوست
بر جا مانده است
برگرفته از مجله موفقیت شماره 88
بگذر از ویرانگی های پر اندوه و سیاه
بگذر از احساس از بودن از هم آوارگی
لحظه های سوگ رفتن ماتم و در ماندگی
می توانستم به تو با بودنت عادت کنم
لحظه ها را با تمام عاشقی باور کنم
می توانستی به من با بودنم عادت کنی
پیش از آنکه از تمام عاشقی هجرت کنی
عمری طولانی آرزو می کنم !!!
ایستاده ام با قامتی غروبین
در انتظار رسیدن رفتن تو
مانده ام حیران در چگونه گذراندن فصل غربت تو
می روی و من به ظاهر مانده ام
اما ،اما دلم با تو راهی شد
شاید که کمی از احساس غربتم بکاهد
و یا کمی از غربت لحظه هایم کم کند
می آیی ،می دانم در چشمانت در نگاهت
می خوانم با آهنگی پر امید
کاش می شد دستهایم را پر از معنای نگاهت می کردم
بر گردنت می آویختم
تا این احساس شاید برای همیشه در تو بماند
تو دیدی و گذر کردی بخوان مرثیه ی قلبت را
اکنون به انتظار نشسته ام آمدنت را
و می ترسم از آن روزی که خرد شوم
زیر پاهای گذر زمان
و از یادت بروم
به انتظارت هستم
و شمارشگر لحظه های بیهوده ای که
جاری می شوند بدون نشانی کوچک از تو
لحظه ای بیا ندیش
همه ی بودنم را که سرد است و سیاه
و شتابم را در گذران افق تردید
و روزهایم را چون آینه ای زنگار گرفته
لحظه ای یباندیش و احساسش کن
تمام دلدادگی ام را ...
